Hugo_foto_2020_a.jpg
Column

De 30-urige werkweek

Een nieuw decennium is aangebroken en we gaan er met z’n allen weer hard tegenaan. De waan van de dag, overvolle mailboxen, onhaalbare to-do-lijsten die steeds langer worden – u herkent de steeds heftiger wordende maalstroom. Of gaan we het eindelijk eens anders doen? Onder andere – en niet als eerste – pleitte Vakbond CNV recentelijk voor het op termijn invoeren van een 30-urige werkweek. Zo’n kortere werkweek zou stress, ziekteverzuim en burn-outs tegengaan. Veel gezaghebbende kenners weten zeker dat we in 2050 dat aantal werkweekuren hebben bereikt.

 

Zo’n honderdvijftig jaar geleden werkten mensen nog 70 uur in de week: een cijfer dat inmiddels gezakt is naar 40 uur. Onder invloed van nieuwe technologie en flexibele arbeidswetten zal dit proces zeker niet stoppen en daarom staat dit thema wereldwijd in debelangstelling.

De Nieuw-Zeelandse ondernemer Andrew Barnes ontwikkelde een werkmodel voor een 30-urige werkweek, dat onder meer wordt uitgeprobeerd in Australië, de Verenigde Staten, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en IJsland. In een kortere werkweek kunnen werknemers effectiever werken en meer van hun privéleven genieten, meer bij de opvoeding van hun kinderen betrokken zijn en hebben ze meer tijd voor allerlei sociale activiteiten en vrijwilligerswerk. Vanzelfsprekend kunnen de files door invoering van dit model fors afnemen.

Er wordt dan ook flink mee geëxperimenteerd. Zo hoefden werknemers van Microsoft Japan afgelopen augustus gedurende vier vrijdagen niet naar hun werk te komen. In ruil voor een speciale vergoeding vanwege het experiment moesten ze een vakantiedag opnemen. Om de ‘verloren’ dagen in te halen werd de standaardtijd voor vergaderingen van een uur (!) gehalveerd en het aantal deelnemers daaraan beperkt tot vijf. Bij een grotere vergadergroep werd vantevoren bepaald wie aan het woord zouden komen. Verder werd de interne bedrijfscommunicatie met betrekking tot vergaderschema’s gecentraliseerd.

Na vergelijking met dezelfde maand in het jaar daarvoor, bleek de productiviteit per werknemer met maar liefst 39,9 procent gestegen. Andere rechtstreekse besparingen die in het oog springen waren het printen van papier (58,7 procent minder) en op het elektriciteitsverbruik (23,1 procent). Aangemoedigd door dit succes staan er nieuwe experimenten op stapel, maar nu zonder de vergoeding voor de ingeleverde vakantiedag.

Ik kan me er veel bij voorstellen. Het lijkt me een zekerheid dat hoe minder uren er gewerkt wordt, des te productiever die uren zullen zijn. Meer rust is minder stress, is meer creativiteit, is minder waan van de dag en minder met onzinnige zaken bezig zijn. Het werkelijke verlies aan productiviteit zal dus veel minder zijn dan die 25 procent die op papier ontstaat als je van een 40-urige naar een 30-urige werkweek gaat. De uitvoering in de praktijk is nog niet zomaar geregeld, dus moet het geleidelijk gaan. Maar vergeet niet dat de digitale revolutie veel sneller gaat dan de industriële revolutie en dat veel taken in een onvoorstelbaar hoog tempo worden vervangen door robots en algoritmen. Het is uiteindelijk gewoon evolutie…

 

Hugo M. van der Horst
Hoofdredacteur Kunststof Magazine

 

Tip: Op YouTube is veel te vinden over dit onderwerp, dat wereldwijd leeft. Bijvoorbeeld de TEDx talk van Craig Errey, getiteld ‘A four day week at full pay?’