Hugo_foto_aug2018.jpg
Column

Als het moet kan alles

Dit jaar is het vijftig jaar geleden dat Neil Armstrong als eer­ste mens voet op de maan zette. Een doel dat minder dan tien jaar – op 25 mei 1961 – daarvoor door president John F. Ken­nedy werd neergelegd en binnen de gestelde termijn (“Before this decade is out”) werd gerealiseerd. Het is de onbetwiste moeder aller projecten: een ultieme uitdaging, waarvoor heel veel technologie, kennis en ervaring ontbrak en waarbij alle betrokkenen ernstige twijfels hadden of het überhaupt wel mogelijk was.

 

Aan middelen geen gebrek en dat is in elk geval een onmis­bare voorwaarde voor succes. Middelen in termen van geld, mankracht, kennis en talent. Een paar cijfers: op een gegeven moment werkten er ruim 400.000 mensen en meer dan 20.000 bedrijven aan dit project, dat naar de maatstaven van vandaag zo’n 100 miljard dollar kostte. Knap overigens dat men er in slaagde om de output van al die verschillende partijen en disciplines naar één doel te leiden: een mens op de maan zetten en die weer heelhuids op aarde terug laten komen.

Misschien wel het meest indrukwekkende van alles is dat heel veel voor dit project noodzakelijke technologie simpel­ weg nog niet was uitgevonden. De boordcomputer van Apollo 11 bijvoorbeeld, had minder rekenkracht dan een reken­machientje uit de jaren ’90. De hightech materialen van vandaag waren voor het overgrote deel ook nog niet beschikbaar. Ervaring met ruimtereizen was er op het moment dat JFK zijn uitspraak deed vrijwel niet: pas twintig dagen daarvoor was Alan Shepard de eerste Amerikaan in de ruimte.

Je hebt dan dus een project waarin heel veel moet samenkomen, maar waarbij je een groot deel van die puzzelstukjes nog helemaal niet kent. Omdat het een van het ander afhangt, ben je dus steeds weer afhankelijk van hoe een bepaald probleem uiteindelijk opgelost wordt, voordat je de andere puzzelstukjes kunt afronden. Ook al heb je zulke budgetten en zoveel man­ kracht, dan nog moet de puzzel uiteindelijk kloppen en het gewenste plaatje opleveren. Dat is gelukt, met daarbij de aantekening dat veel insiders – waaronder astronauten – ten tijde van de lancering de kans op succes op ongeveer vijftig procent schatten.

De Amerikanen willen over vijf jaar weer mensen op de maan zetten. Met de technologie en de kennis van vandaag en de schat aan ervaring van latere ruimtevaartmissies aan boord moet het mogelijk zijn dat project met een hogere slagingskans af te ronden. Gaat het een makkie worden? Zeker niet, het blijft een enorme uitdaging, ook vandaag nog. Petje af dus voor de mannen en vrouwen die het destijds mogelijk maakten.

 

Hugo M. van der Horst
Hoofdredacteur Kunststof Magazine